Hieronder vind je informatie over Dimitri Lermytte, een oud-leerling van het College die nu in Zuid-Afrika woont en er als communicatieverantwoordelijke voor de Verenigde Naties in Pretoria werkt.
Van het College in Veurne naar de Normaalschool in Eeklo
"Ik studeerde
economie in het College en studeerde af in 1985 of 1986. In het College had
ik in het vierde jaar Nederlands van de heer Vanhee. Toen wou ik al iets doen
met schrijven, alleen was ik een beetje te jong en te onbezonnen om precies
te weten wat. Maar de heer Vanhee zei me op een middag: "Als je dan toch
zo graag wil schrijven, hier, schrijf maar eens een artikel." Wat ik dan
op papier had gezet, had in de verste verte iets te maken met journalistiek.
Laat me stellen dat ik het nu gewoon beschouw als een aanmoediging, een stap
in de richting. Na het College ging ik naar de Normaalschool in Eeklo. Moeder
en vader wilden het zo, het was nog de tijd waar religie een belangrijke rol
speelde in het sociale leven. En dus werd het voor mij goed geacht om mij volledige
te concentreren op mijn studie. Tja, het was er eigenlijk geen leven, Eeklo
leek mij het einde van de wereld, ik had nog nooit een stap buiten de Westhoek
gezet, alleen het jaarlijkse kamp met de Koksijde Zeedustra scouts had wat verduidelijking
gebracht over wat de Ardennen nu precies waren, hoe groot het GROOTHertogdom
Luxemburg nu wel was. En dan moet je plotseling op kot in een plek waar iedereen
al om zeven uur in bed ligt, met nauwelijks een handvol studenten, niet eens
voldoende om een leuke party te organiseren. Goed, ik heb het overleefd. En
het grootste voordeel is nu dat ik besef door in Eeklo te hebben gestudeerd,
dat ik zonder bissen mijn diploma regentaat Nederland-Geschiendeis-Economie
haalde zonder al te veel blokken."
Mijn eerste job en een reis door Azië
"En zo rol je dan in
je eerste job binnen, je wil snel geld verdienen en zelfstandig worden, op je
eigen benen staan. Ik heb gewerkt als opvoeder in de Zonnewende (OCMW Veurne),
een schitterende leerschool voor een jonge kerel, en daarna mijn burgerdienst
gedaan op het OCMW van De Panne. Zoiets moest dan nog, broederdienst heette
dat toen. Alleen vond ik er maar niets aan rond te klooien in de modder met
een geweer in aanslag en survival te houden ergens in Duitsland voor tien maanden.
Zo kom je van het een in het ander, ik wou de wereld zien (nog steeds hoor),
ervaren wat mensen denken en doen, hoe ze zijn, wat er te zien en te beleven
valt. Ooit had ik als kleine pagadder Skippy gezien, de Australische serie rond
een kangoeroe, en daar wou ik heen. In 1992 vertrok ik gepakt en gezakt voor
een reis van vijf maanden door Australie en Azïë, met stops in Vietnam,
Maleisië, Singapore en een retourtje Darwin. Een eye opener moet ik zeggen
... . Plots wordt de wereld zo klein, en was er van alles anders dan thuis,
leuke dingen, vriendschap, verbazing, blijheid, maar ook veel armoede, onderdrukking,
problemen, moedeloosheid ... . Dat weegt, dat draag je mee, je praat er niet
over, maar het vormt je gedachten, boetseert je ziel, vreet aan je geweten,
wat kan en niet kan, en vooral het waarom van de dingen."
Lesgeven, Het Wekelijks Nieuws en andere culturen
"Terug in Belgie, lesgeven, enkele interims in secundaire scholen, wat schrijven voor Het Wekelijks Nieuws, leuke stukjes, cultuur, een interviewtje met deze en gene. En daarna rol je in een andere job, volwassenonderwijs, schitterend werk, leren lezen en schrijven aan analfabeten, rekenen, sociale vaardigheden, een cursus rijbewijs, hoe werk je met de computer. Basiseducatie is een plek waar ik, nog steeds, mijn hart aan verpand heb. Mensen vanuit hun eigen dynamiek assisteren in hun ontwikkelen, de nodige pushes geven om door te bijten, het waren veelbelovende jaren, met veel leuke, leerrijke momenten. Maar ondertussen blijft de lokroep van de wereld je achtervolgen, en trok ik samen met mijn huidige echtgenote in 1996 opnieuw voor een jaartje weg. We studeerden enkele jaren Arabische talen en wilden de Islam ontdekken via Tunesië en Libië, dan nog een echte pariastaat, door Egypte, Jordanië, Turkije, Iran, Oman, Bahrein en Yemen naar het verre oosten, met hoogtepunten in Birma en Laos (en ook een beetje Thailand, Maleisie en Singapore) om daarna af te ronden met vijf maanden Australië. Het was een zalige tijd, vooral in Australië leefden we wekenlang buiten, kampeerden in de bush, kookten op houtvuur en zagen dingen die veel backpackers nooit gezien hadden. Waar haalden we het geld , hoor ik iedereen al vragen. Hard werken, veel sparen, geen televisie en een jaar niet uitgaan. In veel landen kom je hiermee al een heel eind ver."
Terug in België, opnieuw studeren en een job bij de VN
"Terug naar de job in
België, zij het aangevuld met freelance journalistiek voor o.a. De Standaard.
Reisverslagen, schitterend, net wat je graag doet. Maar ook leuke dingen hebben
scherpe kantjes. En zo moet je bijsturen, upgraden en was het tijd voor een
moeilijke keuze. Ofwel in het onderwijs blijven, ofwel terug naar school. In
2002, na nog even diep adem te hebben gehaald (waar kan je dat anders dan in
Australië, deze keer met mijn dochtertje van drie), opnieuw naar school,
journalistiek studeren in Brussel, een stage voor Oxfam in Vietnam (drie maanden)
en daarna naar Dublin (Ierland) voor een Master in Humanitaire Hulpverlening.
Toerisme is leuk om in te werken, nog veel leuker om er over te schrijven voor
een gereputeerde krant als De Standaard. Maar de kracht van het woord kan
veel meer. Dat is ook de reden waarom ik gekozen heb om communicatie met ontwikkelingssamenwerking
te combineren. En zie, dan nog bij de Verenigde Naties. Ik ben een bofkont om
voor zo'n organisatie te mogen werken, ook al ligt het hele instituut onder
gigantische kritiek van overval, ook stapelen de schandalen zich op, ook
al lijkt het er vaak op dat de VN niet meer dan een speelbal is in handen van
enkele grootmachten. Toch is er geen enkele structuur die wereldwijd zo' n dynamiek
kan genereren, zoveel mensen kan mobiliseren, fondsen kan werven, zo gevarieerd
en gediversifeerd is in aanpak, samenstelling en visie. Laat ons dat maar niet
vergeten."
Zijn collega's van Zuid-Afrika: Van gewone man tot een man op bezoek bij de ambassadeur van Cuba
"Zo werk
ik nu dus bij UNIC, neen niet de supermartketen, maar de United Nations Information
Centre. We staan hier in voor de verspreiding van alle nieuws en informatie
naar het publiek toe. Maar moeten evenzeer kijken wat er over ons geschreven,
gesproken en gezegd wordt. Of dat nu diplomaten zijn, de kranten, radio of televisie,
studenten aan de universiteit. Zo kom je dan op de meest onmogelijke plekken,
in het presidentieel paleis, op de thee bij de ambassadeur van Cuba, voor een
snak in een shoarmatent met de Consul van de Westelijke Sahara. Je ontmoet er
ministers en diplomaten, professoren en academici. Mag ik eerlijk zijn ? Soms
mis ik een beetje de gewone man in de straat, zo ben ik opgegroeid, en zo zal
ik ook voor altijd een stuk blijven. Volgend jaar wil ik dus een project opzetten
waarbij kinderen en jongeren ons kunnen komen bezoeken, voor een korte babbel
over wie we zijn, wat we doen, met wat didactisch materiaal, een quiz, een video,
een videoconferentie misschien? Wekelijks op vrijdag, deuren open voor de man
in de straat, omdat we niet moeten overtuigen wie al overtuigd is, maar we moeten
informeren wie ons nog niet kent. Een leuke uitdaging toch?"
Een gewoon huis met extra beveiliging
"Ik woon in een
gewoon huis zoals je die bij dozijnen vindt op en rond de Hoge Blekker in Koksijde.
Alleen hebben wij hier een alarm (mijn dochter kan 's nachts niet eens naar
de living, zonder dat dat ding afgaat en heel de buurt op stelten zet), ijzeren
baren voor de ramen, veiligheidshekken voor de deuren, een muur rond ons complex
(12 huizen samen), prikkeldraad met electriciteit (heus, 10 000 V) en een hek
met een remote (afstandsbediening). En dat is niet eens allemaal luxe hoor."
"Ik kom uit een gewoon gezin, vader gaan werken, moeder thuis, zeven kinderen groot brengen, koken, wassen en plassen. Iedereen moest zelf zijn boterhammen klaarmaken 's morgens voor we naar school vertrokken, zijn schoenen poetsen, bed opmaken. Om nog maar te zwijgen van het werk in de tuin, de zaterdagse gemeenschappelijke poetsbeurt, of rooien van aardappelen. Als je kan eten, kan je er ook voor werken, zei mijn moeder. Misschien had ze nog wel een beetje gelijk ook. Maar goed, ik wil maar zeggen dat ik geleerd heb mijn plan te trekken en de dingen zelf te klaren. Niet zoals mijn buren in de straat, die hebben allemaal een tuinman, een klusjesman, een poetsvrouw, een strijkster, een babysit ... . "
"Ondertussen gaat
mijn dochter hier naar een Afrikaanse school, helpt mij echtgenote haar met
Nederlands leren en proberen we te genieten van de dingen die er zijn, de wildparken,
het Afrikaanse leven, de struisvogelsteak op de barbecue op zondag. Het leven
kan mooi zijn, alleen moet je er voluit voor gaan."
Herinneringen aan de leerkrachten van het College
"Toch nog enkele namen van leerkrachten die je zomaar niet vergeet. Jackie Hollemeersch (wist je dat we ooit een citatenboek bijhielden), dhr Vanhee voor zijn zwang naar de jaren zestig (we kregen in zowat iedere les Bob Dylan of Boudewijn de Groot geserveerd), Wim Sohier, een mens met een gouden hart, Julien Ryckeboer, omdat hij toch een beetje begrip toonde voor mijn onkunde in de turnles, Gilbert Vanlerberghe, voor zijn opmerkelijke kennis van de Eerste en Tweede Wereldoorlog, Cyriel Deputter, Aurele Lenoir en of all names, Marcel Fonteyne een man met zo'n stem en een bijgaande tarief als het over aantal strafbladzijden gaat (20), dat kun je gewoon nooit vergeten."
Wat is het verschil tussen de Belgen en de Zuid-Afrikanen?
"Niet zo heel veel op het eerste gezicht, maar - Vlamingen zijn gematigd,
we gaan nooit pochen noch opscheppen over hoe mooi Brugge wel is en hoe hoog
de OLV toren in Antwerpen wel is. Zuid-Afrikanen vertellen je graag over hun
Olympische zwemmer, de Big five en de lekkere wijnen met soms wat teveel
chauvinisme. Maar misschien moeten wij ook wat terechter vertellen over de dingen
die wij hebben in Vlaanderen.
- mayonaise is hier flut en de frieten vaak smakeloos, ik moet hier dringend
een frietkot beginnen.
- Vlamingen en Zuid-Afrikanen hebben cultureel wel vrij veel gemeen, vooral
de taal is gemakkelijk op te pikken bv. boetie, verkleurmanneke, naweek,
kameelpeerd.
- nog een heel belangrijk verschil tussen Vlaanderen en Zuid-Afrika is dat er
hier altijd lekker veel zon is en in Vlaanderen het nogal veel regent. Nu is
het hier trouwens ook het regenseizoen, en dan is het heerlijk om te gaan stappen
en je kleddernat te laten regenen, lekker fris hoor".
Is het moeilijk om in het buitenland te wonen?
Het vergt wel enige aanpassing, alhoewel Zuid-Afrika eigenlijk heel gemakkelijk is. Er zijn geen tropische ziektes, toch niet in de grote steden, en alle nutsvoorzieningen zijn voorhanden. Eigenlijk zou je nooit zeggen dat je in Afrika woont en als je in een stad woont als Pretoria, zeker niet dat er nog zoveel armoede in het land is. Lees eens het persbericht dat ik heb meegestuurd. je kan niet geloven dat er hier
- nog steeds 3500 scholen geen gebouw hebben en les krijgen onder de boom op
het dorpsplein
- nog steeds duizenden scholen geen water of elektriciteit hebben
- miljoenen mensen nog steeds uren moeten stappen om drinkwater te halen
en dan spreek ik nog niet eens van de 40% werkloosheid (hoeveel is het in Vlaanderen ?) en in sommige provincies 30 % HIV-besmetting. Dit is voor velen een gigantisch probleem.
Soms vinden we het heel frustrerend hier te leven, zeker omdat de kloof tussen rijk en arm hier zo verschrikkelijk groot is. Je kan hier huizen kopen van 4 miljoen euro, en vijf kilometer verder wonen er een half miljoen mensen opeengepakt in een bidonville, in huisjes die vaak niet veel meer zijn dan een golfplaten dak en enkele houten panelen... . Ik zou heel lang en heel veel kunnen vertellen hierover, maar wil dit bewust niet doen. Let's think positive.
Wat houdt je job precies in en wat spreekt je aan in deze job?
United Nations information Centre is een informatiekantoor, dat de verspreiding en verzameling van informatie tussen ons hoofdkantoor in New York en Zuid-Afrika optimaliseert. We moeten er dus voor zorgen dat we op allerlei manieren mensen informeren. En zo heb ik wel een leuke baan, want ik kan een beetje zelf beslissen hoe ik dat doe (natuurlijk in samenspraak met mijn baas). Ik kom uit het onderwijs, heb zelf nog een aantal jaar lesgegeven, en vind het echt wel leuk te werken met schoolgroepen, lager, secundair of universiteit, speelt geen rol.
Wat doe ik dus allemaal?
- kranten lezen, kijken wat er over de VN geschreven wordt, indien dit niet beantwoordt aan de waarheid, een reactie geven (brief, in de krant, een telefoontje, ...)
- iedere morgen een lijst maken van de krantenkoppen en die doorsturen naar New York. Zij maken er een grote collage van van alle belangrijke koppen uit de wereld en die worden in de late namiddag dan verstuurd naar iedereen die verondersteld wordt binnen de VN die te lezen (dus ook Kofi Annan)
- clippings samenstellen, belangrijke berichten verzamelen, inscannen en doorsturen.
- persberichten schrijven en versturen
- assisteren in het organiseren van bezoeken van hoge VN functionarissen uit NY.
- stagiairs opleiden
- aanwewig zijn op recepties, opendeurdagen, nationale feestdagen. Dat heeft netwerken, contacten leggen, jezelf introduceren.
- website onderhouden, nieuws verzamelen
- spreken voor scholen, spreken voor vrouwengroepen, een stand op beurzen bemannen, ... .
Apartheid?
De vraag of apartheid nu echt wel gedaan is of niet is pertinent, want de (meestal) kleurlingen worden echt heel slecht betaald (vaak niet meer dan 100 euro per maand). Of die mensen echt wel bijdragen tot de economische groei van een land, want heel vaak is het arbeid, inkomen en capaciteit die niet gekend is, en dus ook niet belast is en kan worden. Vlamingen noemen het zwartwerk, hier heet het de informele economie. Maar nu keert het tij stilaan, zij het heel voorichtig. Blank gaat waar zwart is, Indische mensen huwen Afrikaners, vrouwelijke ministers zijn in de meerderheid,omdat het ANC (politieke partij van Mandela en Thabo Mbeki) gender als prioritair beschouwt. Er is ook zoiets als affirmative action, waarbij men met een fikse inhaalbeweging gekleurd gelijke kansen wil geven als blank. Wist je trouwens dat tijdens Apartheid, enkel blanken in de Vrijstaat (deelrepubliek) mochten verblijven. Zwart was er verbannen tot verpauperde townships en gekleurd Indisch kon er niet eens overnachten zonder een permit van de staat. Kun je inbeelden. En toch noemt men Zuid-Afrika de rainbow state, omwille van zijn multiculturele aspect, religies (zoek maar op) en officiële talen. Ik hoop dat men het echt kan waarmaken tegen 2010, want dan zullen alle ogen gericht zijn op Zuid-Afrika omwille van een groot sportevenement, WK voetbal als ik me niet vergis.
Geografische
gegevens
Oppervlakte: 1.219.912 km2 (inclusief de Prins Edward-eilanden, Marion-eiland
en Prins Edward-eiland)
Buurlanden en grenzen: 4750 km: Botswana 1840 km, Lesotho 909 km, Mozambique
491 km, Namibië 855 km, Swaziland, 430 km, Zimbabwe 225 km
Kustlijn: 2798 km
Klimaat: Grotendeels halfwoestijn, subtropisch langs de kust. Dagen zonnig,
nachten koel.
Terrein: Hoogvlakte in het binnenland, langs de rand ruige heuvels en een smalle
kustvlakte.
Laagste punt: zeeniveau
Hoogste punt: Njesuthi (3408 m)
Natuurlijke rijkdommen: goud, chroom, antimoon, steenkool, ijzererts, mangaan,
nikkel, fosfaten, tin, uranium, diamanten, platina, koper, vanadium, zout, aardgas
Politiek
Volledige naam: Republiek Zuid-Afrika (Afrikaans: Republiek van Suid-Afrika)
Afkorting: RSA
Kenteken:ZA
Data code: SF
Regeringstype: Federale republiek
Hoofdstad: Pretoria (bestuurlijke macht), Kaapstad (wetgevende macht) en Bloemfontein (rechterlijke macht)
Onafhankelijkheid: 31 mei 1910 (van het Verenigd Koninkrijk)
Nationale feestdag: Onafhankelijkheidsdag, 27 april (1994)