Joseph Desaever
 

+ 24 september 1918
23 jaar
Veurne
                                             

Meester-meubelmaker Aloisius Desaever en Constantia Gombert waren beiden afkomstig van Wulpen. Ze trouwden er ook in 1887 en nog geen jaar later werd hun zoon Carolus geboren. Hij werd de oudste van tien kinderen: na hem kwamen nog Augustus, Silvia, Emilius, Augusta, Joseph, Bertha, Irma, Maria en Daniël. Toen Joseph Desaever, de zesde in de rij, op 17 november 1894 geboren werd, werkte vader Aloisius al een viertal jaar als schrijnwerker. Het gezin had zich ondertussen ook in Veurne gevestigd. Aanvankelijk woonden ze in de Vestenstraat, Wijk A, ongenummerd, en enkele jaren later trokken ze naar de Rozendaelstraat, Wijk A, nummer 10. Joseph werd leerling aan het Bisschoppelijk College.
De oorlog was twee maanden begonnen toen Joseph Desaever op 24 september 1914 opgeroepen werd voor het leger. Hij startte in het opleidingskamp van de 6de divisie in La Haye du Puits in Frankrijk. Na vijf maanden werd hij in het 2de Karabiniersregiment opgenomen. Door onwettige afwezigheid moest hij heel wat dagen in het cachot of in de politiekamer doorbrengen. In het cachot werd je 24 uur opgesloten, de politiekamer diende voor opsluiting tijdens de vrije uren. Drie keer kwam Joseph in het hospitaal terecht wegens blessures. In 1916 kreeg hij opnieuw een opleiding in een kamp voor de artillerie in Frankrijk, maar hij bleef bij zijn infanterieeenheid.
 

In volle voorbereiding van het geplande eindoffensief van 28 september, in de nacht van 23 op 24 september 1918, kreeg de sector die aan de Karabiniers was toegewezen, tussen Langemark en Sint-Juliaan, een onverhoedse Duitse aanval te verduren. In minder dan twintig minuten lanceerden de Duitsers 6.000 bommen en granaten, waaronder de helft gasgranaten. De hoeve van Regina Cross werd veroverd. De hele volgende dag waren de Karabiniers in actie om de vijand te stoppen. Op die dag, 24 september 1918, exact vier jaar nadat hij tot het leger toegetreden was, sneuvelde Joseph Desaever.

Volgens sommige bronnen zou Joseph begraven zijn op het militair kerkhof van Vleteren. Maar op dat kerkhof vonden wij geen spoor hiervan. Naar vandaag verteld wordt door zijn verre nabestaanden heeft Joseph Desaever nooit een graf gekregen. Hij werd wel voor zijn drie jaren frontdienst beloond met zes frontstrepen en enkele onderscheidingen: het Kruis van Ridder in de Orde van Leopold II met Palm en een Oorlogskruis met palm voor zijn langdurige dienst. Daarnaast werd hem net als alle andere frontsoldaten een Herinneringsmedaille en een Overwinningsmedaille van 1914-1918 toegekend. Doordat zijn broer Karel ook aan het front gestreden had, trad er bij de legeradministratie enige verwarring op, zodat Josephs eretekens aanvankelijk bij de weduwe van zijn broer terechtkwamen. Na een uitgebreide briefwisseling kregen Josephs ouders, de rechthebbenden van de ongetrouwde oorlogsheld, de onderscheidingen uiteindelijk toch nog toegestuurd.

Julie Brunet, Melissa D'Hulster, Eline Cautaerts

Het militair dossier van Joseph was rijkgevuld:
 
25/03/1915    4 dagen cachot: onwettig afwezig gedurende 1 dag en 13uur
28/08/1915    8 dagen politiekamer: geweer laten vallen
30/09/1915    8 dagen cachot: onwettig post verlaten
19/04/1916    4 dagen politiekamer: afwezig op het appel, 20 minuten te laat
18/03/1916    8 dagen cachot: onwettig afwezig
05/05/1916    8 dagen cachot: onwettig afwezig
05/06/1916    Opgenomen in het hospitaal
14/06/1916    Ontslagen uit het hospitaal; gaat naar het C.I.A.M.F
14/05/1917    8 dagen arrest : afwezig op het avondappel, 45 minuten te laat
28/06/1917    8 dagen cachot: onwettig afwezig
31/03/1918    Geblesseerd en opgenomen in de Infirmerie Divisionnaire
04/04/1918    Ontslagen uit de infirmerie en terug naar 2de Karabiniers
09/04/1918    Opgenomen in de Infirmerie Divisionnaire
16/04/1918    Ontslagen uit de infirmerie en terug naar 2de Karabiniers
24/09/1918    Gesneuveld te Langemark