Amedee Heroes

+ 22 oktober 1914
19 jaar
Veurne

Vader Hubrecht Heroes kwam op 18 juni van het jaar 1895 trots de geboorte van zijn vierde kind melden op het stadhuis van Veurne. Het jongetje was toen twee dagen oud en het kreeg de naam Amedee Juliaan.

Hubrecht Heroes was afkomstig van Kortrijk-Dutzel, een dorpje in de buurt van Leuven in Vlaams-Brabant. Hij stapte in 1881 te Gent in het huwelijksbootje met Marie Vandevelde uit Calcken, een deelgemeente van Gent. Hubrecht was een legger van telegraaflijnen. Tussen 1891 en 1893 week het koppel – met ondertussen twee kindjes - uit naar Veurne en ging wonen in de Noordvestingstraat nr. 20. Hier werd Amedee geboren. Later werd de naam van die straat veranderd in Karel Coggelaan. Het gezin Heroes woonde dus in de straat van het Bisschoppelijk College. Na Amedee kwamen er nog kinderen in het gezin. In 1902 waren ze ten slotte met acht: Elisa, Achiel, Martha, Amedee, Frans, Henri, Oscar en Theophile. Van vier zonen: Amedee, Frans, Henri en Oscar weten we dat ze school liepenop het college.

 

Amedee beschikte over een goede dosis intelligentie, wat blijkt uit zijn studieresultaten. Hij blonk uit in de vakken Histoire Saint, Histoire Nationale en Lecture et Déclamation. Dit was in het 3de jaar Professionnel, onze moderne dus. Amedee begon zijn schoolcarrière op het college in het schooljaar 1907-1908, toen hij 12 jaar was. Toen zat hij in het 7de jaar, het overgangsjaar tussen het lager onderwijs en de humaniora. Hij liep school tot het schooljaar 1910-1911. Ondertussen zat hij al in het 4de Professionnel. Voor hem een afstudeerjaar want daarna ging hij werken in Kortrijk. Vanaf 02 augustus woonde hij er in de Vandenpereboomstraat, 65. Maar niet voor lang.


 

Amedee Heroes ging in 1913 binnen in het leger als beroepsvrijwilliger bij het 2de Linieregiment (1ste Legerdivisie). Hij werd – wellicht gezien zijn opleiding en intelligentie - al snel bevorderd tot sergeant in de 2de Compagnie van het 2de Bataljon. Hij was gelegerd in de Leopoldskazerne te Gent en kreeg zijn militaire opleiding in de opleidingsschool in Kortrijk.

Ook het 2de Linieregiment vatte in augustus 1914 post achter de Gete bij Tienen. Het verdedigde daar tevergeefs de streek rond Mechelen: Weerde, Elewijt en het Kanaal van Leuven. Daarna plooide het 2de terug op Antwerpen.

Op 15 oktober vinden we Amedee en zijn regiment terug achter de IJzer tussen kilometerpaal 9 en de Bocht van Tervate. De omstandigheden waarin ze moesten leven en vechten waren erbarmelijk. Soldaat Raoul Snoeck van het 2de noteerde onder 15 oktober in zijn dagboek: “Verscheidene[n] onder ons hebben geen schoenen meer. Zij dragen klompen of sloffen. (…) Onze kleren zijn versleten, gescheurd. Geen linnen om ons te verversen. Niets om ons te bedekken.”

Vier dagen later blies de Belgische genie de brug van Tervate op. De gevechten daar kenden een verschrikkelijk hoogtepunt in de nacht van 21 op 22 oktober. Twee Duitse infanteriebataljons slaagden erin via plankbrugjes in de bocht van Tervate de IJzer over te steken tussen kilometerpalen 9 en 10. Precies waar het 2de Linieregiment voorposten had. De verdedigers in de bocht werden door gericht Duits infilerend vuur vanop de rechteroever gedecimeerd en moesten noodgedwongen 600 meter achteruit. Een verwoede tegenaanval van grenadiers en karabiniers van het 2de, het 4de en enkele afdelingen van het 8ste werd door wel een dozijn Duitse mitrailleurs gestopt. Bijna één derde van alle gesneuvelden van het 2de Linieregiment in de IJzerslag viel die nacht en de volgende dag; waaronder ook sergeant Amedee Heroes.

 

Na de oorlog pas werden zijn stoffelijke resten van de linkeroever overgebracht naar de militaire begraafplaats van Keiem. Hij ontving postuum het Kruis van Ridder in de Leopoldsorde, het Oorlogskruis en de IJzermedaille.

Van de familie Heroes waren vijf zonen opgeroepen. Amedee sneuvelde. Maar oorlogsmiserie had ook andere gezichten. Zijn oudere broer Achiel, bijvoorbeeld, was sergeant in het 1ste Linieregiment. Hij werd krijgsgevangen gemaakt en in bar slechte omstandigheden gevangen gehouden. Hij wist echter te ontsnappen en dook onder in bezet België. Hogere instanties meenden later dat hij had gecollaboreerd. Daardoor kreeg hij frontstrepen noch oudstrijderspensioen. Er volgde een lange briefwisseling

waarbij Achiel Heroes ook naar de Minister van Landsverdediging en zelfs naar de Koning schreef om zijn rechten te verkrijgen. Niets hielp.

Jasmien Blomme, Elien Desender, Tine Oyaert