|
|
> Archief > Per Schooljaar > Schooljaar 2004-2005 > Damiaanjaar > Impressies Lies Feryn ::The story of Congo: In the beginning (Lies Feryn, 24 augustus 2004) 
Zoals de meeste onder de trouwe collegianen nu al weten, gaan we met enkelen
naar Congo. Het vertrek nadert nu al met rasse schreden… en de zenuwen
worden ook enkel vermenigvuldigd… En te bedenken dat het allemaal
met een “gerucht” begon : “Naar het schijnt is het college
geselecteerd door de Damiaanactie voor één of andere inleefreis
naar Kinshasa. Ze zoeken één leerkracht en één
leerling uit het vijfde jaar…” En het bleek dus waar te zijn.
Alle vijfdejaars herinneren zich wellicht de vergadering met de speech
van de directeur. Hij sprak over wat een eer het wel niet was om te worden
geselecteerd en dat iedereen een brief zou moeten schrijven om zichzelf
“aan te bevelen”. Wist die man veel wat hij had losgelaten
op ons jaar… er volgde een week van constant gegons van “Ga
jij jou inschrijven?” tot “Heb je het al gehoord, die doet
ook mee…”
Jammer genoeg was er al een soort van natuurlijke selectie ontstaan, want toen dacht men nog dat de reis van de 21ste tot de 28ste duurde en velen hadden al een vakantiejob. We kregen dus één week om een sollicitatiebrief te schrijven en die in te dienen. Daarna kregen we al een soort preselectie en mochten er vijf mensen door. Op dat moment had ik echt een gemengd gevoel, je bent blij omdat je zelf mag doorgaan, maar langs de andere kant heb je dan veel mensen die jij ook geschikt vindt en die dan niet doormogen…
De eerste samenkomst is nu ook al van de baan en ik moet zeggen dat dit alleen al een indruk op me achtergelaten heeft. En het was een goeie, dus over het gezelschap heb ik zeker niet te klagen. De delegatie uit Oostende kan zeker tippen aan Brahim (die men vooraf had gevraagd). Die vergadering was met de bedoeling om duidelijkheid te scheppen in wat nu eigenlijk onze taak zal zijn daar ter plaatse. En de bezoeken op papier ogen indrukwekkend, maar ik denk dat ze dan nog niet kunnen tippen aan de werkelijkheid… Dus om eerlijk te zijn weet ik niet wat ik ervan moet verwachten. Op de vraag of ik het zie zitten? Ik weet nog niet precies wat ik moet zien zitten en dat zal ik ook pas weten als ik ter plaatse ben, maar ik ben voorbereid op een avontuur, dus Congo… here we come! Meer informatie over de Damiaanactie en haar werking vindt u op www.damiaanactie.be. |
 |
|
Diezelfde
avond nog moesten we met vijf gaan voor een gesprek: Karen Deltomme,
Tine Platteeuw, Charles Van Praet, Matthias Verhegge en ikzelf…
Ook de twee leerkrachten moesten zich aanbieden voor “een sollicitatiegesprek”.
Zelf weet ik gewoon dat de tijd VEEL te traag ging en je letterlijk
de minuten kon aftellen, maar we probeerden alle vijf dapper de tijd
te doden met oude reisverhalen en zo. Iedere keer kwam er wel iemand
buiten met een grote smile op het gezicht en iedere keer werd er gezegd:
“Zulke vriendelijke mensen!” Achteraf gezien weet ik zelfs
niet meer juist wat ik daar allemaal gezegd heb. Maar ik weet nu wel
met wat ze bedoelen als ze zeggen, laat gewoon je hart spreken (nogal
praatziek …).