Ik was niet actief in het collegetoneel zelf, want dit was een veel oudere traditie. Ik denk dat men dit begon te organiseren vanuit de lessen Nederlands met de heer Sohier. Ook meneer Deschrijver was daarin heel actief, maar hij stopte ermee nadat een stuk op felle kritiek onthaald werd door Het Wekelijks Nieuws.
Toen ik vroeger les gaf aan de lagere klas, werd het wel eens een beetje te veel voor de leerlingen. Er waren nogal wat kinderen die goed konden acteren, zingen en dansen. En om daar iets mee aan te vangen buiten de lessen richtte ik een avond met poëzie, zang, sketch en muziek op. Wat later tot CREA zou uitgroeien.
De directeur was aanvankelijk geen grote voorstander. Het schoolschema zou immers te veel op zijn kop gezet worden met repetities op de middag enzovoort. Toch zetten we door!
Natuurlijk wel, maar de stem van de jongelingen was niet krachtig genoeg om een grote zaal te vullen. We hadden toen immers geen elektrische apparatuur zoals nu. Alles was bovendien veel kleinschaliger. We werkten niet echt rond een centraal thema, zoals nu het geval is. Er werden ook geen affiches gedrukt, omdat dit te duur zou uitvallen. We probeerden toch wel voor een decor te zorgen, zoals schilderijen met monumenten uit de verschillende gemeenten waaruit de leerlingen afkomstig waren.
Wij hadden toen ook al grote acties voor AN, zoals propaganda-acties, in samenwerking met de andere scholen van Veurne, zelfs met het Koninklijk Atheneum. Daar was niks verkeerd mee. En ook met CREA wilden we onze taal en cultuur een beetje promoten. Het was bovendien belangrijk dat we onze leerlingen voor een publiek leerden spreken. We hielden het uiteindelijk twee jaar vol, met opvoeringen in 1984 en 1985.
Dat is een delicate vraag. Het feit dat het plots veel meer Amerikaans en Engels gericht was maakte mij niet echt gelukkig. Ik kreeg daar ook reacties van ouders over, howel ik er niets meer mee te maken had.