InleidingInleidingWij, Larissa, Charlotte en Jeroen, leerlingen van het Bisschoppelijk College te Veurne, werken in de les media rond ’20 jaar’ Crea. We kregen de opdracht om meer informatie op te zoeken over u. Zelf zouden we u graag enkele vragen stellen in verband met uw zangcarrière en over uw CREA-ervaringen. Here we go!
Ik heb enkel mijn 2 laatste jaren middelbaar gedaan op het College, dat moet schooljaar 1996-1997 en 1997-1998 geweest zijn. En beide jaren heb ik aan Crea meegedaan. Ik schrik er zelf van dat dit alweer 10 jaar geleden is, maar inderdaad, ik heb ’10 jaar Crea’ meegemaakt.
Hoe het er nu aan toegaat weet ik natuurlijk niet, maar toen vond ik het fantastisch om te doen. De voorbereiding, en vooral de dag van de generale vond ik heel gezellig. Je leert ook je leraren op een heel andere manier kennen.
Ach, als kind wou ik ook wel dierenarts of piloot worden hoor! Maar toen ik op de leeftijd kwam dat iedereen in mijn klas begon te zoeken naar een mogelijke studiën beroepskeuze merkte ik dat ik daar helemaal niet over moest nadenken. Het stond gewoon vast dat ik zangeres zou worden. Een moment waarop ik dat beslist heb kan ik me niet herinneren, ik denk dat dit geleidelijk aan gegroeid is.
Twee jaar college! (Heb ik bij de heer Joye zo’n indruk nagelaten dat hij dacht dat ik daar 6 jaar rondliep? Het streelt mijn ego!)
Op mijn 18e ben ik een zangopleiding begonnen aan het Lemmensinstituut te Leuven. Na 3 jaar heb ik die opleiding verdergezet aan het Conservatorium Maastricht, waar ik 5 jaar later, in juni 2006 dus, ben afgestudeerd. Nu volg ik nog privé-zangles, en af en toe een masterclass. Dat moet je echt wel blijven doen, het is niet omdat je je diploma op zak hebt, dat je kunt stoppen met studeren en les volgen. Het is iets wat ik voor de rest van mijn carrière zal doen.
Ik moet zeggen dat ik toen ik vorig jaar afstudeerde, nooit had durven dromen dat het zo goed zou gaan. Intussen heb ik al heel wat succesvolle audities gedaan en dus leuke projecten kunnen doen. Maar zekerheid heb je nooit. Als je bv. een rol hebt in een opera, dan heb je eerst een paar weken repetitie, en dan volgt een reeks van voorstellingen. Dan kan het zijn dat je 2 maanden lang met die opera bezig bent. En als die voorstellingen afgelopen zijn, moet je weer op zoek naar iets nieuws. Grappig genoeg werk ik bijna uitsluitend in het buitenland, vooral Nederland en Duitsland. Dit komt enerzijds omdat ik in Maastricht gestudeerd heb en daar veel contacten heb, anderzijds omdat er in België gewoon heel weinig werkgelegenheid is. In Duitsland ligt dat anders, daar word ik veel gevraagd.
Sopraan
Ik werk freelance, ben niet vast verbonden aan een operahuis of gezelschap.
Ik zing niet in een koor, ik werk enkel solistisch. Maar je staat natuurlijk nooit alleen op het podium. In een opera heb je sowieso verschillende solisten, plus koor, plus orkest, soms ballet erbij.
En als je een liedrecital geeft, dan heb je begeleiding nodig, meestal werk ik dan samen met een pianist.
Hangt ervan af wie voor jullie bekend is. Het is wel grappig dat ik nu gewoon als collega’s samenwerk met (klassieke) zangers van wie ik jaren geleden cd’s kocht en naar hun concerten ging luisteren. Maar er zijn geen Helmut Lotti’s of Will Tura’s of zo in het spel!
Iemand die zelf muziekles volgt of geïnteresseerd is in klassieke muziek zal het grootste deel van mijn repertoire wel kennen. Bijvoorbeeld opera’s van Puccini, Bellini, Leoncavallo…, Mattheüspassie van Bach, 4 letzte Lieder van Strauss, verschillende operettes en musicals…
Ik kan me geen moment herinneren waarop ik niet zong, zelfs in de kleuterklas werd ik bij de nodige Kerst- en Sinterklaasfeestjes op een stoel gezet en moest ik voor een zaal gevuld met ouders en grootouders iets zingen. Op mijn 8e ging ik naar de muziekschool, waar ik als instrument piano koos. Dat speel ik nu nog altijd. Daarnaast was ballet mijn grote passie. Ik werd wel vaak gevraagd om te zingen op huwelijksvieringen of begrafenissen, maar ik ben pas zangles gaan volgen op mijn 16e.
Als ik thuis ben, moet ik ook veel studeren, stukken voorbereiden om er dan mee naar de repetitie te gaan. Dus ik zing wel thuis, ik geef er ook privé-les. En in de auto brul ik soms ook wel vrolijk mee met de radio. Maar even wat ‘congé’ voor de stem kan geen kwaad. En ik laat mijn oren ook af en toe van de stilte genieten!
Piano, sinds mijn achtste. Hoewel ik het diploma heb, is het niet mijn bedoeling om mij te profileren als professionele pianiste. Ik geef wat privé-les piano, en voor de rest is het handig bij het instuderen van stukken. Ik kan mezelf begeleiden.
Daar heb ik me nog niet aan gewaagd. Voorlopig ontdek ik nog elke dag fantastische werken van bekende en minder bekende componisten. Ik denk niet dat ik het zelf beter kan…
Dat valt gelukkig goed mee. Ik heb blijkbaar een sterke stem. Intussen ken ik mijn stem ook goed genoeg om te weten wat ik mag en niet mag doen. Vermoeidheid is voor mij bv. geen probleem. Een nachtje niet slapen en dan concert geven lukt wel. Maar een kwartier in een ruimte met airco zitten is fataal voor mijn stem. Natuurlijk ben ik ook wel eens verkouden, maar meestal kan ik dan wel blijven zingen. Leve de techniek! Dan voel je waarom je zoveel jaar gestudeerd hebt. Zelfs als de stem wat minder is, kun je door je techniek een heel aantal zaken opvangen. In februari werd ik geveld door een gemene griep (zoals iedereen ongeveer), dan heb ik wel een concert moeten afzeggen.
Hmm, eigenlijk niet. Ik heb het geluk van een paar oudere (lees: ervaren) collega’s te hebben waar ik heel veel van leer. Voor die mensen heb ik veel respect. En natuurlijk vind ik Maria Callas en Renéé Fleming fantastisch, maar ik kan moeilijk zeggen dat ik een idool heb.
Mijn ouders zijn wel heel muzikaal, maar hebben geen professionele muziekopleiding gehad. Wel namen ze mij van kinds af aan mee naar concerten, toneel, ballet… En ze hadden er niks op tegen toen ik op mijn 5e zei dat ik balletles wou volgen en toen ik op mijn 8e naar de muziekschool wou. Ik heb dus wel van hen een brede culturele achtergrond meegekregen. En ze hebben mij altijd gesteund in mijn toch niet zo evidente beroepskeuze.
Grappig genoeg alleen door buitenlanders. In november heb ik in Brussel de hoofdrol gezongen in een opera van een Noorse hedendaagse componist. De componist zelf leidde de repetities, was er dus heel nauw bij betrokken. Er was ook een Noorse tv-zender aanwezig, die het hele gebeuren filmde en die van mij ook een interview afnam. Deze film is in Noorwegen en in China uitgezonden, en een tijdje later werd ik in Leuven aangesproken door een Noorse vrouw, die mij herkende van de film… Maar in Leuven, waar ik nu al 8 jaar woon, kan ik gewoon anoniem inkopen gaan doen hoor!
In de opera mag je voor de voorstelling plaatsnemen in een gemakkelijke stoel, en dan word je door de mensen van kap en grime onder handen genomen. Als het een soloconcert is, doe ik mijn eigen make-up. Dat is heel rustgevend. Je hebt tijd om even de hele voorstelling in je hoofd te overlopen. Dus dat moment heb ik wel nodig. Maar voor de rest geen speciale dingen. Meestal ben ik tot een minuut voor ik op moet gewoon grapjes aan het maken met de mensen van het orkest! En dan de knop omdraaien en 100% concentratie.
Hier kan ik heel moeilijk op antwoorden. Ik zing alles graag, zowel opera als operette, oratorium, lied… En aangezien ik nog zo jong ben wil ik me nog niet in iets specialiseren. Ik wil eerst alles eens gezongen hebben, geprobeerd hebben. En dan zal ik wel merken wat mij ligt en wat niet, waarvoor ik gecast word en met welk genre ik bij het publiek het meeste succes heb.